Met de rug tegen de muur

De zon schijnt, ik werk aan een tof project en ik heb een lieve vriendin. Ik weet dat ik blij zou moeten zijn, maar toch ben ik het niet. Weer niet. En niet blij is nog zacht uitgedrukt want ondertussen ben ik weer diep in mijn depressie gevallen. En ik had toch echt gehoopt niet weer zo diep te hoeven gaan.

mom jeans outfit 8

Het ging zoveel beter en ik zat vol positiviteit. En ik dacht ook echt dat ik het ergste achter me gelaten had. Maar toch ben ik weer terug. Terug in die oude maar toch ook vertrouwde duisternis. En ik weet even niet hoe ik de uitgang vind.

En ik kan zeggen dat het oke is, dat een terugval erbij hoort en dat ook dit weer over gaat. Maar ergens ben ik bang. Wat als het deze keer niet over gaat. Wat als de duisternis steeds terug blijft keren.
Je zou mogen verwachten dat terugvallen steeds minder heftig worden. Dat de dalen minder diep zijn en je er sneller van herstelt. Maar bij mij lijken de dalen even diep te blijven, of misschien zelfs dieper te worden. Dus ergens gaat iets fout, maar de vraag is waar.

En dan ligt alles ook nog eens stil. Een opname is niet mogelijk, een face to face gesprek is ontzettend moeilijk en ook huisbezoeken mogen niet. Niet alleen ik, maar de complete psychiatrie zit klem. En terwijl we alles op alles zetten om ouderen niet te vergeten, kinderen te helpen en mensen die ‘gewone’ zorg nodig hebben op elke manier proberen te helpen, vallen wij in een gat. Worden wij vergeten. En dat moet niet mogen.

Voor nu strijd ik verder, wat dit voor mijn blog betekent weet ik even niet. Dat gaan we vanzelf zien. Blijf binnen en blijf (hopelijk) gezond.

Liefs,
Ilona

44 thoughts on “Met de rug tegen de muur

  1. Het aller beste! De huidige situatie is niet makkelijk, maar denk vooral aan alkes wat je zo goed kunt. Je creativiteit bijvoordeeld, die vind ik super. En aan het mooie weer. Ook ik merk, dat ik minder posituef ben als normaal, maar ik heb me er maar bij neergelegd. Als alles weer normaal is, dan zie ik wel verder. Dus sterkte, en dwing je niet tot iets wat nu toch onhaalbaar is! Vrolijk Pasen.

  2. Ik kan niet zoveel meer toevoegen behalve je ook een virtuele knuffel geven. Ik weet dat je sterk bent en er weer uit raakt, dat heb je al bewezen. Het is alleen allemaal erg moeilijk nu. Veel moed en sterkte en alles wat je nodig hebt, ik hoop dat je snel hulp krijgt.
    En over je blog, wij wachten wel. Doe maar wat het fijnste voelt.

  3. Wat verdrietig om dit te lezen. Je was zo goed op weg. Probeer daar naar te kijken, de winst die je al had geboekt. Minoesjka zegt hele waardevolle dingen.
    Blijf bloggen, dan hou je in elk geval contact.

    1. Ik doe mijn best. En dat is inderdaad wel een goede, ik probeer zoveel mogelijk in contact te blijven en bloggen is hierbij inderdaad misschien juist een goede.

  4. Schrale troost is dat er op dit moment heel veel mensen in dat diepe zwarte gat gevallen zijn , of aan het vallen zijn, maar daar heb jij nu niets aan ………
    Alle onzekerheden die door het Coronavirus zijn ontstaan wegen heel zwaar door en trekken mensen in dat zwarte gat, jou dus ook ……….
    Wat vindt ik dat erg om te horen, maar besef dat je er eerder uitgekomen bent. Kijk naar wat je nu bereikt heb sinds die keer, gebruik de tools die je toen hebt gekregen. Je hebt zoveel om voor te vechten ……….
    Weet dat je gezien wordt, als jij je wilt laten zien.
    Bijna alle therapeuten doen inderdaad geen face to face gesprekken meer, maar weet je dat beeldbellen ook resultaat kan opleveren………. bel je huisarts, of je oude therapeut.
    Je bent zo’n mooi mens, vecht ervoor, er staan zoveel mensen naast je die je willen steunen en aanmoedigen.
    Sterkte, lieve meid.

    1. Bedankt voor je onwijs lieve en uitgebreide reactie! En mijn therapeuten die begeleiden me gelukkig wel zo goed mogelijk, alleen het is lastig dat face to face gesprekken gewoon niet mogelijk zijn, maar dat is even niet anders.

  5. Wat ontzettend rot :-( En ja, de standaard dingen weten we. Het hoort erbij en zo. Maar toch, het is iets wat je gewoon niet wilt, nooit, en al helemaal niet nu!

  6. Wat vreselijk Ilona! Ik wens je heel veel sterkte. En ik ben trouwens met je eens dat er volgens mij niet goed is nagedacht over begeleiding en behandeling van psychisch zieken in deze tijd.
    Nogmaals, heel veel sterkte!

  7. Ik vind het zo erg voor je en ik weet ook niet goed wat ik moet zeggen. Maar ik wens je echt heel veel sterkte toe. Dikke knuffel! ❀️

    Wat betreft je blog: doe vooral wat goed voelt nu. Eerst aan jezelf denken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *